Sundarbans is een mangrovegebied min of meer in de buurt van Kolkata. Een deel ligt in India, een ander deel in Bangladesh. Begin 2026 ging ik naar Sundarbans. Voordat ik ging las ik een mooi en goed boek over dit gebied. Een belangrijk thema in dit boek is natuurbehoud en de nadelen daarvan voor de mensen in Sundarbans.
Het boek
The Hungry Tide van Amitav Ghosh is hét boek als je naar Sundarbans gaat. Dit boek uit 2004 is deels fictie en deels historie. Zo is wat het boek vertelt over het eiland Morichjhãpi en de vluchtelingen die daar een leven opbouwden en die later in 1979 verjaagd werden, gebaseerd op historische feiten. De charmante hoofdpersonen (Piya, Kanai, Fokir, Moyna, Nirmal en Nilima) zijn dan weer fictief.
Uit het boek komt pregnant naar voren dat wat goed voor natuur is, niet altijd goed voor de mensen is. Het is een voortdurend dilemma: enerzijds natuurbehoud en anderzijds de belangen van de mensen. Deze tegenstelling speelt in het verhaal over de vluchtelingen op Morichjhãpi, een beschermd natuurgebied dat niet bedoeld is voor mensen maar voor de natuur. De vluchtelingen worden uiteindelijk met geweld verjaagd. En het speelt als de dorpelingen de tijger doden die mensen heeft aangevallen. Piya met haar meer westerse achtergrond kan het niet aanzien …
Ik heb The Hungry Tide met plezier gelezen.
Ons bezoek aan Sundarbans
Sundarbans is moeilijk te bereiken, maar met een tour gaan is een prima optie. Ik ging met de 3 daagse tour van Tiger Roar Resort.
Toen we met de boot naar het resort voeren, dacht ik meteen aan de beschrijvingen in Hungry Tides. De moddereilanden, de dijken die het eiland beschermen tegen hoog water: ik herkende het.
Tijdens mijn verblijf in Sundarbans zag ook ik het dilemma natuurbehoud versus mensen. De netten die gespannen zijn rond sommige eilanden zullen goed zijn voor de natuur. Maar de lokale vissers kunnen nu niet meer naar hun vislokaties. Nou ja, ze kunnen wel maar dan zijn ze illegaal bezig.
En ik hoorde ook dat de tijgers high tech gemonitord worden, met infrarood en sensoren. Maar we zagen de dorpelingen nog steeds heel primitief werken. Een pomp zou hen enorm helpen, maar daar is schijnbaar geen geld voor.
En de daken van hun huizen zijn voortaan van golfplaat: het is verboden om natuurlijk materiaal voor daken uit de natuur te halen.
Mijn conclusie
Natuurlijk: natuurbehoud. Dat vind ik ook.
Maar de prijs die mensen, en in Sundarbans zijn dat arme dorpelingen, betalen mag meegewogen worden. Ik las het in het boek en ik zag het ook zelf zo.
